ଜୀବନ ଅମୂଲ୍ୟ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ହିଁ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ସମ୍ପଦ
ଆଜି ଯାହାଙ୍କ ସହ ଆମେ ହସିହସି କଥା ହେଉଛୁ, ଆଗାମୀ ଦିନର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଛୁ, ସେହି ମଣିଷଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଖବର କାଲି ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିପାରେ। ଜୀବନ ଏତେ ଅନିଶ୍ଚିତ। ମୃତ୍ୟୁ କେବେ ଆସିବ, ତାହା କାହାର ହାତରେ ନାହିଁ। ଏହା ଉପରବାଲାଙ୍କ ହାତରେ ବୋଲି ଆମର ବିଶ୍ୱାସ। କିନ୍ତୁ ନିଜ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପ୍ରତି ସଚେତନ ହେବା ଓ ଜୀବନଶୈଳୀକୁ ସୁସ୍ଥ ରଖିବା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆମ ହାତରେ।
ଟଙ୍କା ଥିଲେ ଜୀବନର ଅନେକ ଆବଶ୍ୟକତା ପୂରଣ କରିହୁଏ। ଘର କରିହୁଏ, ଗାଡ଼ି କିଣିହୁଏ, ମନପସନ୍ଦର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇହୁଏ। କିନ୍ତୁ ହରାଇଥିବା ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟକୁ ସବୁବେଳେ ଟଙ୍କା ଦେଇ ଫେରାଇ ଆଣିହୁଏ ନାହିଁ।
ମନପସନ୍ଦ ମିଠା ଖାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା ଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଡାଇବେଟିସ୍ ଯୋଗୁଁ ଖାଇପାରୁନାହୁଁ। ପସନ୍ଦର ଆମିଷ ଖାଦ୍ୟ ସାମ୍ନାରେ ଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଅସୁସ୍ଥତା କିମ୍ବା ଡାକ୍ତରଙ୍କ ପରାମର୍ଶ ଯୋଗୁଁ ଖାଇବା ସମ୍ଭବ ହୁଏନାହିଁ। ପାଖରେ ଟଙ୍କା ଥାଏ, ସାମ୍ନାରେ ପସନ୍ଦର ଖାଦ୍ୟ ଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଶରୀର ସାଥ୍ ନଦେଲେ ସେସବୁର ମୂଲ୍ୟ କ’ଣ?ସେତେବେଳେ ବୁଝାପଡ଼େ—ଜୀବନର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ସମ୍ପଦ ଟଙ୍କା ନୁହେଁ, ସୁସ୍ଥ ଶରୀର।
୨୪ ଘଣ୍ଟାରୁ ୩୦ ମିନିଟ୍ ନିଜ ପାଇଁଆଜିର ମଣିଷ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଟଙ୍କା ସଞ୍ଚୟ କରୁଛି, ଘର କରୁଛି, ବ୍ୟବସାୟ ବଢ଼ାଉଛି ଓ ପିଲାଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତ ଗଢ଼ୁଛି। କିନ୍ତୁ ଏହି ସବୁ କରିବାର ଶକ୍ତି ଦେଉଥିବା ନିଜ ଶରୀର ପାଇଁ ଆମେ କେତେ ସମୟ ଦେଉଛୁ?
ଦିନକୁ ମାତ୍ର ୩୦ ମିନିଟ୍ ଚାଲିବା ପାଇଁ ଆମେ ସମୟ ବାହାର କରିପାରୁଛୁ କି? ୨୪ ଘଣ୍ଟାରୁ ମାତ୍ର ଅଧଘଣ୍ଟା ନିଜ ଶରୀର ପାଇଁ ଦେବା କ’ଣ ଏତେ କଷ୍ଟକର?ନିୟମିତ ଶାରୀରିକ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଜୀବନଶୈଳୀଜନିତ ଅନେକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ବିପଦ କମାଇବାରେ ସହାୟକ ହୋଇପାରେ। ତେଣୁ ଦୈନନ୍ଦିନ ବ୍ୟସ୍ତତା ମଧ୍ୟରୁ କିଛି ସମୟ ନିଜ ଶରୀର ପାଇଁ ରଖିବା ଆବଶ୍ୟକ।
ନିଦ୍ରାକୁ ଅବହେଳା ନୁହେଁସୁସ୍ଥ ଜୀବନ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ବ୍ୟାୟାମ ଯେତିକି ଜରୁରୀ, ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ନିଦ୍ରା ମଧ୍ୟ ସେତିକି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ।
ମୋବାଇଲ୍, କାମର ଚାପ ଓ ଅନିୟମିତ ଜୀବନଶୈଳୀ ଯୋଗୁଁ ଆମେ କ’ଣ ନିଦ୍ରାକୁ ଅବହେଳା କରୁନାହୁଁ? ବିଳମ୍ବିତ ରାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋବାଇଲ୍ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଓ ନିୟମିତ ନିଦ୍ରା ନନେବା ଅଭ୍ୟାସକୁ ବଦଳାଇବା ଆବଶ୍ୟକ। ଶରୀରକୁ ବିଶ୍ରାମ ଦେବା ମଧ୍ୟ ନିଜ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପ୍ରତି ଏକ ଦାୟିତ୍ୱ।
ଖାଦ୍ୟ ଅପମିଶ୍ରଣ—ଆମ ଥାଳି ପାଇଁ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ
ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟର ଆଉ ଏକ ବଡ଼ ଚିନ୍ତାର ବିଷୟ ହେଉଛି ଖାଦ୍ୟ ଅପମିଶ୍ରଣ। ଆମେ ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟକୁ ଶରୀର ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ଭାବି ଖାଉଛୁ, ସେହି ଖାଦ୍ୟ ଯଦି ଅପମିଶ୍ରିତ ହୁଏ, ତେବେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ—ଆମେ ଖାଉଛୁ କ’ଣ?
ଗତ ଫେବୃଆରୀରେ ଜୟପୁର ବିଧାୟକ ତାରା ପ୍ରସାଦ ବାହିନୀପତି ବିଧାନସଭାରେ ଖାଦ୍ୟ ଅପମିଶ୍ରଣ ସମ୍ପର୍କରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠାଇଥିଲେ। ଏହାର ଉତ୍ତରରେ ରାଜ୍ୟର ବିଭିନ୍ନ ଅଞ୍ଚଳରେ ଖାଦ୍ୟ ନମୁନା ପରୀକ୍ଷା ଓ ଅପମିଶ୍ରଣ ସମ୍ପର୍କିତ ତଥ୍ୟ ରଖାଯାଇଥିବା ଜଣାପଡ଼ିଥିଲା। ଏଥିରେ କୋରାପୁଟ ଜିଲ୍ଲା ମଧ୍ୟ ସାମିଲ ଥିବାରୁ ଜିଲ୍ଲାରେ ଖାଦ୍ୟ ସୁରକ୍ଷା ପ୍ରତି ଅଧିକ ସଚେତନତାର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି।
ଖାଦ୍ୟ ନମୁନା ସଂଗ୍ରହ, ପରୀକ୍ଷା ଓ ଅପମିଶ୍ରଣ ଚିହ୍ନଟ ଉପରେ ନିୟମିତ ନଜରଦାରି ଜରୁରୀ। କାରଣ ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟକୁ ଆମେ ସୁସ୍ଥତାର ଆଧାର ଭାବୁଛୁ, ସେହି ଖାଦ୍ୟର ଗୁଣବତ୍ତା ନେଇ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲେ ଏହା କେବଳ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିର ନୁହେଁ, ସମଗ୍ର ସମାଜର ଚିନ୍ତାର ବିଷୟ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀପୁର ଭଳି ଅଞ୍ଚଳରେ ମଧ୍ୟ ଆମେ ଛୋଟ ଛୋଟ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିପାରିବା। ଚା’ ଓ କଫି ପାଇଁ ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ୍ କିମ୍ବା ଡିସ୍ପୋଜେବଲ୍ କପ୍ ବଦଳରେ ପୁନଃବ୍ୟବହାରଯୋଗ୍ୟ କାଚ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ସୁରକ୍ଷିତ ପାତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିବା, ଖାଦ୍ୟ କିଣିବା ବେଳେ ଗୁଣବତ୍ତା ଓ ସ୍ୱଚ୍ଛତା ଯାଞ୍ଚ କରିବା, ନିୟମିତ ଚାଲିବା ଓ ଠିକ୍ ସମୟରେ ଶୋଇବା—ଏସବୁ ଆମ ହାତରେ ଥିବା ସରଳ ପଦକ୍ଷେପ।
ପରିବର୍ତ୍ତନ ସବୁବେଳେ ବଡ଼ ହେବା ଦରକାର ନାହିଁ। ଏକ ଛୋଟ ଭଲ ଅଭ୍ୟାସ ମଧ୍ୟ ଦୀର୍ଘ ସମୟରେ ବଡ଼ ପ୍ରଭାବ ପକାଇପାରେ।
ଆମେ ନିଜକୁ ଥରେ ପଚାରିବା
ଆମେ ଟଙ୍କା ସଞ୍ଚୟ କରୁଛୁ, କିନ୍ତୁ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ସଞ୍ଚୟ କରୁଛୁ କି?
ଆମେ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଘର ତିଆରି କରୁଛୁ, କିନ୍ତୁ ସେହି ଭବିଷ୍ୟତକୁ ସୁସ୍ଥ ଭାବେ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ନିଜ ଶରୀରକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଛୁ କି?
ମୃତ୍ୟୁ କେବେ ଆସିବ, ତାହା ଆମ ହାତରେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଆଜି କ’ଣ ଖାଇବା, କେତେ ସମୟ ଚାଲିବା, କେବେ ଶୋଇବା ଓ ନିଜ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପ୍ରତି କେତେ ସଚେତନ ରହିବା—ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତିଗୁଡ଼ିକ ଆମ ହାତରେ।
ତେଣୁ ଆଜି ନିଜକୁ ପଚାରିବା—
“ଦିନକୁ ୩୦ ମିନିଟ୍ ନିଜ ଶରୀରକୁ ଦେଉଛି କି?”
“ଠିକ୍ ସମୟରେ ଶୋଉଛି କି?”
“ମୁଁ ଖାଉଥିବା ଖାଦ୍ୟ ସୁରକ୍ଷିତ କି?”
“ଖାଦ୍ୟ ଅପମିଶ୍ରଣ ବିଷୟରେ ମୁଁ ସଚେତନ କି?”
“ଆଜି ମୁଁ ନିଜ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପାଇଁ କ’ଣ କରିଛି?”
ରୋଗ ଆସିବା ପରେ ସଚେତନ ହେବାଠାରୁ, ସୁସ୍ଥ ଥିବା ସମୟରୁ ସଚେତନ ହେବା ହିଁ ପ୍ରକୃତ ବୁଦ୍ଧିମତା।
ଜୀବନ ଥିଲେ ସବୁକିଛି ଅଛି। ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଥିଲେ ହିଁ ସମ୍ପଦର ମୂଲ୍ୟ ଅଛି।
ତେଣୁ ଆସନ୍ତୁ—ରୋଜଗାର ପଛରେ ଦୌଡ଼ିବା ସହିତ ନିଜ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ସମାନ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେବା। ଆଜିଠାରୁ ଭଲ ଖାଦ୍ୟ, ନିୟମିତ ଚଳାଚଳ, ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ନିଦ୍ରା ଓ ସଚେତନ ଜୀବନଶୈଳୀକୁ ନିଜ ଜୀବନର ଅଂଶ କରିବା।
କାରଣ ସୁସ୍ଥ ଜୀବନ ହିଁ ପ୍ରକୃତ ସମ୍ପଦ।
